Niet alles komt goed

Een zonnige lentedag. Familie op bezoek, kinderen spelen in de tuin. Een onweer drijft iedereen naar binnen. Ilias bouwt torentjes met zijn blokjes. Plots klinken zware dreunen. Een noodlottige val. 23 dagen later sterft de tweejarige in de armen van zijn ouders. Bij het verlies van een kind gaat het vooral om gemis, denken velen. Maar hem zien vechten en lijden laat sporen na die veel dieper gaan. Het trauma nestelt zich in hun hoofd, in klemmende kaken en het voortdurende gevoel te stikken, tot in vriendschappen die afbrokkelen. Toch doen hun andere kinderen hen elke ochtend weer opstaan. Net wanneer het leven weer draaglijk lijkt, slaat een nieuwe vloedgolf toe. Hoe kan een lichaam jarenlang in alarm blijven staan? En waarom weegt onbegrip soms bijna even zwaar als het verlies zelf? Brecht Verkempinck verweeft het verhaal van zijn gezin met inzichten uit de psychologie. Voor ouders die hetzelfde meemaakten, en voor iedereen die naast hen staat. Want soms volstaat één seconde.