Waar de muren begonnen te luisteren

Waar de muren begonnen te luisteren gaat over psychose, trauma, angst, eenzaamheid en herstel. Over wat er gebeurt wanneer het vertrouwen in jezelf, in anderen en soms zelfs in de werkelijkheid wegvalt. Maar deze gedichten gaan ook over iets anders: over blijven. Over opnieuw leren ademen. Over kleine momenten waarop de wereld weer gewoon een wereld wordt. Een kop koffie. Daglicht door een raam. Een wandeling. Iemand die blijft zitten wanneer je zelf niet meer weet wat je moet zeggen. Trauma kan het verleden naar het heden brengen. Een psychose kan een werkelijkheid laten ontstaan die voor degene die haar ervaart volkomen echt voelt. Daarover schrijven vraagt om voorzichtigheid en respect. Niet om te oordelen, maar om te luisteren. Deze gedichten proberen geen diagnose uit te leggen. Ze proberen een ervaring voelbaar te maken. Voor iedereen die zichzelf in deze woorden herkent, wil ik zeggen: Je bent niet alleen wat je hebt meegemaakt. Je bent niet je angst. Je bent niet je diagnose. Je bent niet de stemmen, de nachten of de momenten waarop je jezelf kwijt was. Er is meer.