Mystieke en menselijke theologie: Dante en het kruis

De paradigma's die Johannes van het Kruis en Thérèse van Avila als twee vormen van mystiek voorstellen, worden geanalyseerd. De ene wordt gezien als een vorm die voorafging aan de assimilatie van de Industriële Revolutie; dat wil zeggen, Avila en het Kruis ontdekten in hun lineaire mystiek met objecten waardevolle bijdragen uit de parochies en steden, waarvan de geldigheid en toepasbaarheid vandaag de dag volledig veranderd zijn. Hoewel ze Europa in hun tijd in staat stelden wetenschappelijke en technologische vooruitgang te assimileren, creëerden ze tegelijkertijd een gevoel van dwang door de introductie van grammaticale structuren in de oriëntatie op God. Dit leidde ertoe dat mensen hun relatie met de omgeving gelijkstelden aan een gerichtheid op God, in tegenstelling tot Dante, die de mensheid door middel van taal en metafysische constructies naar andere rijken wilde leiden. Hiermee wil ik eenvoudigweg suggereren dat de mystiek van Johannes van het Kruis en Teresa van Avila aan relevantie verliest en dat het noodzakelijk is om Dante's postulaten en zijn ruimtelijke oriëntaties binnen de mystiek te versterken en opnieuw te valideren