Od Biblii Izraela do pierwotnego komunizmu afrykańskiego

Temat społeczeństw pierwotnych, ich form życia oraz religijnych prób zjednoczenia stanowi nieustanne tworzenie epistemologii, które dążą do odbudowy harmonijnego życia istniejącego niegdyś w dziejach ludzkości, przynajmniej w pewnych okresach. Przykładami takich momentów były czasy rozkwitu Imperium Rzymskiego, Asyryjskiego, Babilońskiego i Perskiego. Rozważania te są poszukiwaniem historycznych stanów, w których ludzkość potrafiła żyć w harmonii, podobnie jak w czasach, gdy prorok Mahomet ustanowił islam, Budda rozwijał buddyzm w Indiach, a Laozi taoizm. Są to momenty zasługujące na refleksję religijną nad tym, co umożliwiło istnienie harmonii. Poszukiwania te prowadzą również do Afryki i idei pierwotnego komunizmu afrykańskiego. Malcolm X i Marcus Garvey próbowali odwołać się do tych intuicyjnych praktyk miłości i wspólnoty. Od Thomasa Hobbesa, przez Marksa i innych myślicieli, wielu szukało przezwyciężenia religii poprzez pełną symbiozę państwa i wiary, dążąc do wolnego społeczeństwa, w którym jednostka mogłaby czcić Boga zgodnie z własnym sumieniem, powracając do marzenia o pierwotnym afrykańskim komunizmie.