Tratado das cousas que non dormen

Nunha caixa de documentos vellos gardada na reitoral de Santa Cristina de Paradela aparece un manuscrito sen autor claro. As súas páxinas recollen testemuños, aparicións e entidades do país galego: a Santa Compaña, o Urco, a Lavandeira, o Lobishome, as Mouras, os trasnos, as meigas, os aparecidos das corredoiras, o Home do Saco e outras presenzas que a tradición oral conservou durante xeracións. Ao principio, o texto semella un tratado ordenado. Cada criatura aparece descrita con método: sinais previos, encontros documentados, consecuencias, formas de protección e reflexións do recompilador. Mais, pouco a pouco, algo comeza a fallar. As datas non encaixan. Os testemuños contradínse de maneira inquietante. Algunhas notas parecen escritas por unha man cansa ou allea. Os camiños repítense. As campás soan demasiado lonxe. Os cans miran cara ao monte. A casa do médico, en Paradela, deixa de ser refuxio e convértese en arquivo, prisión e presaxio. Entre a falsa documentación, o folclore galego e o terror psicolóxico, Tratado das Cousas que Non Dormen constrúe unha obra escura e atmosférica sobre a memoria rural, a culpa, a superstición e aquilo que permanece cando os vivos cren ter