Nachtwacht Moorden

1 wie zijn de slechte jongens, en wie de goede? Dat vraagt men vaak. Hoe zat dat hier? Het was op 15 juli, nationale Rembrandt-dag, een beetje mistig, maar dat deerde inspecteur Nicolas Knickerbocker geheel niet. Hij was net 72 geworden en had zo’n baan waarbij je scherp moest blijven. In zijn vrije tijd hing hij graag rond in de krochten van café Plein Zicht te Osdorp, vroeger dé plek voor vrijdagmiddagen met collega’s van het korps, die er inmiddels niet meer waren. ‘Jeetje, iedereen is weg,’ mompelde hij dan, luisterend naar zijn favoriete Frank Sinatra; Send in the clowns. Dat hij op die leeftijd nog moordzaken deed – gewoon als vrijwilliger en zelfs op zijn oude fiets – had een heel simpele reden: hij wilde Annet, zijn vrouw, niet voor de voeten lopen. De laatste jaren waren ze uit elkaar gegroeid, en thuis was het allang niet meer gezellig. Ze begrepen elkaar gewoon niet meer; twee oude mensen met totaal andere karakters. Dus ja, uiteindelijk kon niemand een ander de schuld geven, wat Annet wel deed, waardoor hij stiekem ging zitten hopen met het oplossen van een ingewikkelde zaak bovenmatig haar achting en bewondering weer terug te zullen winnen.